Ortaokula gidiyordum. Yine bu vakitlerdi.. Yılbaşı zamanı.. Ablamla birlikte yolda bir akrabamızla karşılaşmıştık. Ayaküstü sohbet ettik. Akrabamızın yanında akranım olan kızları vardı. Ve yanlarında uzunca bir paketleri. Yılbaşı ağacı almışlar. Onu süsleyeceklermiş. Üçü de o kadar mutluydu ki imrenmiştim onlara. 13-14 yaşlarındaydım. Şimdiki çocuklar gibi gördüğümüz her şeyi gidip ailemizden istemezdik o zamanlar. Çünkü benim çocuk aklımda çam ağacı sadece çok zenginlerde olurdu.
Hep içimde kalmıştı ışıl ışıl bir çam ağacı.
Yıllar geçti.. Evlendiğim sene eşimle kocaman plastik bir çam ağacı aldık. Her sene Kasım ayında ağacımızı çıkarıp türlü türlü süslerle özene bezene süsledik. Ama bu sene nedense o ağacı çıkarmak istemedim. Kızımla ve eşimle birlikte yılbaşı ağacımızı kendimiz yapalım istedim. İşyerimdeki ustaya kestirdiğim çıtaları sicimle bağladık. Boyadığımız kozalaklarla, evde ne varsa onlarla yılbaşı ağacımızı süsleyip evimizin duvarına astık.
Ve duvara asıp ışıklarını yaktığımızda kendimi dünyanın en zengini hissettim..
Işıl ışıl bir yıl olması dileğiyle..
