İlkokul kaçıncı sınıftayım hatırlamıyorum, bir öğretmenler gününde sınıftaki arkadaşlarla aramızda para toplayıp öğretmenimize üzeri tüylü şıkıdım bir terlik, bir demet de çiçek almıştık.
Ailelerimiz bizi öğretmenimizin evinin önüne bırakıp yine aynı yerden alacaktı. Öğretmenimizin evini biliyordum, bizim eve çok yakın bir apartman dairesiydi. Öğretmenimizin kapısını çalıp bir sınıf dolusu arkadaşımla evlerinin içine girdiğimde dilimi yutacak kadar şaşırmıştım.
Çünkü o güne kadar ilkokul öğretmenimin şato gibi bir yerde yaşadığını sanıyordum. Apartman katı ama içi şato olan bir evde.. Çünkü benim çocuk aklımda ilkokul öğretmenim, ulaşılması zor ve çizgi filmlerdeki gibi bir yerde yaşaması gereken biriydi.. Ne yalan söyleyeyim öğretmenimin bizim gibi bir evde yaşıyor olmasına üzülmüştüm..
♥
Yıllar geçti.. Üniversitedeyken Merkez Bankası'nda staj yapıyorum. O zamana kadar da Merkez Bankası'nı Varyemez Amca'daki gibi kapıları açınca üzerime para dökülecek, ağzına kadar para dolu bir yer sanıyordum. Büyük aklımla onun da öyle olmadığını gördüm..
♥
Instagram'da hayranlıkla takip ettiğim Rengigül Art & Kitchen diye bir yer var. Daha gitmeden beni kendisine hayran bırakan, keşke benim de böyle bir yerim olsa dediğim bir mekan.. Geçtiğimiz yaz Bozcaada'nın daracık sokaklarında gezerken çıktı karşıma. Dükkanın karşısındaki kedili resimden ve salıncağından tanıdım. Ben orayı kocaman verandalı bir yer sanırken, meğer küçücük ama bir o kadar sevimli bir yermiş.. Hoş, adanın kendi ne kadar ki mekanları kocaman olsun..
Salıncakta oturup birkaç dakikalığına da olsa sallanırken anladım ki, hayatta hiçbir şey gönlümüzde büyüttüğümüz kadar değilmiş. En bitmez sandığımız mutluluklar, en dinmez dediğimiz acılar, en ulaşılmaz gördüğümüz hayaller biz onları büyüttüğümüz kadar büyükmüş..
Gerçekler daha normal boyuttaymış..
